المَلَكَة - مرادف ( المُلْك ) است ، صفتى راسخ در نفس انسان . المَلِكَة - مؤنث ( المَلِك ) است ؛ « مَلِكَة النَّحْلِ » : ملكهء زنبور . المِلْكَد - [ لكد ] : چكش كوچك . المُلَكَّك - [ لكّ ] : مرد محكم و استوار اندام . المِلْكَم - [ لكم ] : « رجُلٌ مِلْكَمٌ » : مرد بسيار مشت زن ؛ « خُفٌّ مِلْكَمٌ » : كف پاى سخت و سفت كه سنگ مىشكند . المُلَكَّم - [ لكم ] : كفش وصله پينه دار ؛ « خُفٌّ مُلَكَّمٌ » : كف پاى سخت و سفت كه سنگ مىشكند . المَلَكُوت - [ ملك ] : ملك بسيار بزرگ ، عزت و سلطنت ، - السّماوى : جايگاه قدسيان در آسمان . ( اين كلمه سريانى است ) . المَلْكُوم - [ لكم ] : مفع ، ستمديده . المَلِكِيّ - منسوب به ( المَلِك ) است . المِلْكِيَّة - ج مِلْكِيَّات : مالكيّت ، آنچه كه انسان دارد و در آن تصرف مىكند . المَلَكِيَّة - مؤنث ( المَلَكِىّ ) است . المَلَل - [ ملّ ] : خستگى و ناراحتى . مَلَّلَ - تَمْلِيلًا [ ملّ ] الشيءَ : آن چيز را برگردانيد . المُلِمّ - [ لمّ ] : فا ، اوان سنّ بلوغ و جوانى ، - بِالأَمر : كسى كه بدون تأمل و انديشيدن از مطلبى آگاه است ؛ « مُلِمٌّ بالْقراءَةِ و الكتابةِ » : آنكه نوشتن و خواندن را بداند . المِلَمَّ - [ لمّ ] : سخت از هر چيزى . المُلِمَّة - [ لمّ ] : حادثه و بلاى روزگار ، نخلى كه نزديك به بارور شدن باشد . المَلْمَس - [ لمس ] : دست ماليدن ، لمس كردن ، جاى لمس . المُلْمَع - [ لمع ] : « خَدٌّ » مُلْمَعٌ « : چهره اى روشن و صاف . المُلْمِع - [ لمع ] « شاةٌ مُلْمِعٌ » : گوسفند خوش رنگ و زيبا . المِلْمَع - [ لمع ] : « مِلْمعَا الطائِر » : دو بال پرنده . المُلَمَّع - [ لمع ] : مفع ، - مِن الْخَيل وَغَيرها : اسبان و يا ستورانى كه بر روى پوست آنها نقطه هائى مخالف رنگ آنها وجود دارد . المُلْمِعَة - [ لمع ] : « شاةٌ مُلْمِعَةٌ » : گوسفندى كه دنبهء آن را بالا زنند تا مطمئن شوند كه تلقيح شده است ؛ « ارْضٌ مُلْمِعَةٌ » : سرزمينى كه سراب در آن مىدرخشد . المُلَمَّعَة - [ لمع ] : « أرضٌ مُلَمَّعَةٌ » : مرادف ( مُلَمِّعَة ) است . المُلَمِّعَة - [ لمع ] : « أَرضٌ مُلَمِّعَةٌ » : سرزمينى كه سراب در آن مىدرخشد . مَلْمَلَ - مَلْمَلَةً [ ململ ] : شتاب كرد ، - ه المرضُ : بيمارى او را به حركت و چرخيدن بدور خود در آورد . المَلْمَلَة - [ ململ ] : مص ، خرطوم فيل . المُلَمْلَم - [ لملم ] : مفع ؛ « رجُلٌ مُلَمْلَمٌ و جَمَلٌ مُلَمْلَمٌ » : مرد يا شتر گرد شده و بهم پيوسته ؛ « شَعْرٌ مُلَمْلَمٌ » : موى روغن مالى شده . المُلَمْلَمَة - [ لملم ] : مؤنث ( المُلَمْلَم ) است ، خرطوم فيل . المَلْمُوسات - [ لمس ] : چيزهاى محسوس و لمس شده . المَلْمُول - [ ململ ] : ميل سرمه ، سوراخ بينى . المَلْمُوم - [ لمّ ] : ديوانه ، گرد آمده و فراهم شده . المَلْمُومَة - [ لمّ ] : مؤنث ( المَلْمُوم ) ؛ « كتيبةٌ مَلْمُومَةٌ » : لشكرى انبوه در يك مجموعه با هم ؛ « صخرةٌ مَلْمُومَةٌ » : سنگ گرد و سخت . المَلَنْخُولِيَا - ماليخوليا ، نوعى جنون و ديوانگى . المَلْهَى - ج مَلَاه [ لهو ] : تفريح ، زمان تفريح ، جاى تفريح ، جاى بازى ؛ « هذا مَلْهَى القومِ » : اقامتگاه مردم . المِلْهَى - ج مَلَاه [ لهو ] : ابزار لهو و لعب ؛ « آلاتُ المَلَاهى » : ابزار موسيقى . المُلْهِب - [ لهب ] : اسب تندرو كه گرد و خاك بر انگيزد . المِلْهَب - [ لهب ] : خوب روى و زيبا و پر موى از مردان . المُلَهَّب - [ لهب ] : مفع ، - من الثّياب : جامهء سرخ و كم رنگ . المُلَهَّج - [ لهج ] : مفع ، كسى كه همواره مىخوابد و از انجام كار ناتوان است . المُلَهَّد - [ لهد ] : مفع ؛ « رَجُلٌ مُلَهَّدٌ » : مرد مستضعف و خوار و رانده شده . المُلَهَّق - [ لهق ] : « مُلَهَّقُ اللَّون » : سفيد رنگ . المُلْهَم - [ لهم ] : مفع ، - من الرّجَال : مرد پُر خور . المِلْهَم - [ لهم ] : من الرجال : مرد پُر خور . المَلْهُوج - [ لهج ] : « شِواءٌ مَلْهُوجٌ » : بريانى كه خوب پخته نشده باشد . المَلْهُود - [ لهد ] : مفع ، كسى كه بار سنگين بر او سخت و با فشار باشد . المَلْهُوز - [ لهز ] : مفع ، مردى كه موهايش سياه و سفيد باشد ، مرد استوار ندام و فربه ، چارپائى كه بنا گوش آن داغ شده باشد . المَلْهُوف - [ لهف ] : اندوهگين كه مال يا عزيزش را از دست داده باشد ، ستمديده كه يارى طلبد ؛ « رجُلٌ مَلْهُوفُ القلبِ » : مرد دل سوخته و اندوهگين . المِلْوَاح - ج مَلَاويح [ لوح ] : زنى كه بسرعت لاغر شود ، لاغر ، جغدى كه پاى آن را ببندند تا بوسيلهء آن باز شكار كنند ، دراز و بلند ، لوحه‌هاى بزرگ و نيكو ، كسى كه زود تشنه شود . المَلَوَانِ - [ ملو ] : شب و روز . المُلَوَّب - [ لوب ] : مفع ، آهن پيچ خورده . المُلْوَة - [ ملو ] : مرادف ( الْمَلْوَة ) است . المَلْوَة - [ ملو ] : دوره اى از روزگار . المِلْوَة - [ ملو ] : مرادف ( الْمَلْوَة ) است . المِلْوَث - ج مَلاوِث و مَلَاوثَة و مَلَاويث [ لوث ] : مرد بزرگوارى كه همواره مردم گرد اويند و از وى استمداد مىكنند . المِلْوَح - [ لوح ] : آنكه زود تشنه شود . المُلَوَّح - [ لوح ] : « قِدْحٌ مُلَوَّحٌ » : تيرى كه در برخورد با آتش دگرگون شده باشد . المُلُوحَة - مص ، طعم نمك .